Διοικητικό Δίκαιο

Με την υπ΄ αριθμ. 326/2025 απόφασή του το Τριμελές Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης δέχθηκε αίτηση ακύρωσης που συνέταξε και υποστήριξε το γραφείο μας για λογαριασμό εντολέα μας υποψήφιας μέλους Δ.Ε.Π.

Με την υπ΄ αριθμ. 2260/2025 απόφασή του το Συμβούλιο της Επικρατείας, επιλαμβανόμενο αίτησης ακύρωσης που συνέταξε και υποστήριξε το γραφείο μας κατά απόφασης της Ε.Π.Α.Θ. της Τράπεζας της Ελλάδος με την οποία επιβλήθηκαν διοικητικές κυρώσεις σε εντολέα μας, μέλος Διοικητικού Συμβουλίου Ε.Δ.Α.Δ.Π. κατ΄ άρθρο 153 παρ. 1 ν. 4261/2014, ανέστειλε την ενώπιόν του διαδικασία και υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα στο ΔΕΕ. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την ως άνω απόφαση οι ΕΔΑΔΠ – οργανωμένες από το ν. 4325/2015 ως εταιρείες «ειδικού και αποκλειστικού σκοπού» και δυνάμενες να ασκήσουν μόνο τις προβλεπόμενες στο νόμο δραστηριότητες διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις χωρίς καμία ανάληψη πιστωτικού κινδύνου – δεν ασκούν δραστηριότητα στον τομέα των τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών και, ως εκ τούτου, δεν μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως «χρηματοδοτικά ιδρύματα» κατά την έννοια του άρθρου 4 παρ. 1 σημείο 26 του Κανονισμού 575/2013, ώστε να δύναται αυτομάτως, λόγω και μόνο του χαρακτηρισμού αυτού, να τεθεί σε εφαρμογή, σε βάρος των ΕΔΑΔΠ και των μελών των διοικητικών τους συμβουλίων, το κυρωτικό σύστημα του άρθρου 153 παρ. 1 του ν. 4261/2014 που αφορά τα χρηματοδοτικά ιδρύματα. Επομένως, το Δικαστήριο έκρινε θα έπρεπε να ακυρώσει δύο από τις προσβαλλόμενες κυρώσεις (την απαγόρευση άσκησης καθηκόντων σε ιδρύματα για δύο έτη και το χρηματικό πρόστιμο), οι οποίες επιβλήθηκαν με βάση το κυρωτικό πλαίσιο του άρθρου 153 παρ. 1 του ν. 4261/2014 για τα χρηματοδοτικά ιδρύματα, ελλείψει νόμιμης βάσης. Ενόψει, όμως, α) ότι το προπαρατεθέν νομικό ζήτημα δεν έχει απασχολήσει ad hoc τη νομολογία του Δ.Ε.Ε., και β) ότι τα ερμηνευτικά συμπεράσματα που διατυπώθηκαν στο αιτιολογικό της απόφασης δεν δύνανται να κριθούν ως απαλλαγμένα κάθε εύλογης αμφιβολίας, το Δικαστήριο έκρινε ότι παρίσταται ανάγκη να διατυπωθεί το εξής προδικαστικό ερώτημα προς το ΔΕΕ : «Δύναται να θεωρηθεί ως «χρηματοδοτικό ίδρυμα», κατά την έννοια του άρθρου 4 παράγραφος 1 σημείο 26 του Κανονισμού 575/2013, εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις, διεπόμενη, κατά τον κρίσιμο χρόνο από διατάξεις εθνικού νόμου (του ν. 4354/2015) κατόπιν παροχής ειδικής αδείας από την Τράπεζα της Ελλάδος και υπό την εποπτεία της, η οποία α) δραστηριοποιείται μόνο στον τομέα αυτό (διαχείριση απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις) ως εταιρεία “ειδικού και αποκλειστικού σκοπού”, και β) ασκεί κατά το νόμο μόνο δραστηριότητες συναπτόμενες με πράξεις διαχείρισης απαιτήσεων (νομική και λογιστική παρακολούθηση, είσπραξη, διενέργεια διαπραγματεύσεων με τους οφειλέτες των προς διαχείριση απαιτήσεων, σύναψη συμβάσεων συμβιβασμού ή ρύθμισης και διακανονισμού οφειλών), χωρίς καμία ανάληψη πιστωτικού κινδύνου;». Η υπόθεση εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας με την υπ΄ αριθμ. 1138/2024 απόφασή του, επιλαμβανόμενο επί αιτήσεως ακυρώσεως που συνέταξε και υποστήριξε το γραφείο μας, ανέστειλε τη διαδικασία ενώπιόν του υποβάλλοντας τέσσερα (4) προδικαστικά ερωτήματα στο ΔΕΕ.

Με τις υπ΄ αριθμ. Α2426/2024, Α2463/2024 και Α2781/2024 αποφάσεις του, το Τριμελές Διοικητικό Εφετείο Αθηνών ακύρωσε  τον τελικό πίνακα κατάταξης του διαγωνισμού υποψηφίων συμβολαιογράφων έτους 2022, κατά το μέρος που δεν περιελάμβαν τους αιτούντες – υποψηφίους εντολείς μας.

Το Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, με τις υπ' αριθμ. 190/2025 και 191/2025 αποφάσεις του, ακύρωσε τα προσβαλλόμενα κατασχετήρια έγγραφα του Προϊσταμένου της κατά τόπον αρμόδιας ΔΟΥ, δεχόμενο τους προβληθέντες βάσιμους λόγους των ανακοπών μας.