Με την υπ’ αριθμ. 1017/2026 απόφαση του Αρείου Πάγου έγινε δεκτή αίτηση αναίρεσης που ασκήθηκε για λογαριασμό πέντε εντολέων μας. Οι εντολείς μας είχαν καταδικαστεί σε δεύτερο βαθμό για ψευδή κατάθεση κατ’ εξακολούθηση και για ηθική αυτουργία σε αυτήν, σε σχέση με ένορκες βεβαιώσεις που δόθηκαν ενώπιον Ειρηνοδίκη. Συγκεκριμένα, το Ανώτατο Ακυρωτικό, κατ’ αποδοχή των λόγων αναίρεσης του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ και Ε’ ΚΠΔ, δέχθηκε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Πρώτον, δεν εκτίθεται αν οι ένορκες βεβαιώσεις λήφθηκαν μετά από νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση των αντιδίκων. Η κλήτευση αυτή είναι προϋπόθεση για να αποτελούν οι βεβαιώσεις υποστατό και νόμιμο αποδεικτικό μέσο, και άρα για να στοιχειοθετείται η αντικειμενική υπόσταση της ψευδούς κατάθεσης. Δεύτερον, δεν αιτιολογείται ο άμεσος δόλος των κατηγορουμένων, δηλαδή η πλήρης γνώση τους για την αναλήθεια των κατατεθέντων. Η απόφαση αρκέστηκε στη γενική αναφορά ότι γνώριζαν πως τα γεγονότα ήταν ψευδή, χωρίς να προσδιορίζει από πού προέκυπτε η γνώση αυτή. Τέλος, το διατακτικό αποτελούσε απλή επανάληψη του κατηγορητηρίου και δεν μπορούσε να συμπληρώσει τα κενά του σκεπτικού. Κατόπιν τούτων, ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την απόφαση ως προς όλους τους εντολείς μας και παρέπεμψε την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.
